
نقش مهم پیشرانهای ذرات معلق در داروی ریوی
تاریخچه پیشرانهای ذرات معلق در برنامه های کاربردی پزشکی تقریباً یک قرن است ، که توسط پیشرفت های تکنولوژیکی قابل توجه و نقاط عطف نظارتی مشخص شده است . از سیستم های اولیه کلروفلوروکربن (CFC) تا محلول های عمدی مدرن (HFA) ، این تکامل از زبان اسپانیایی برای ارائه خدمات با استفاده از اسپری های هواپایی ، از نظر دارویی ارائه می دهد. از انواع پیشرانهای ذرات معلق در هوا ، برجسته کردن نوآوری های کلیدی و تأثیر آنها بر مراقبت از بیمار {{2}
دوره CFC (1950s -1980 s)
اولین استنشاقی با دوز تحت فشار (PMDIS) در سال 1956 پدیدار شد ، با استفاده از پیشرانهای کلروفلوروکربن (CFC) که در درمان تنفسی متحول شده است .} این انواع اولیه پیشرانه ذرات معلق در هوا:
-
پیشرانهای نسل اول
پیشرانهای اولیه آئروسل مورد استفاده در استنشاقی با دوز اندازه گیری (MDI) کلروفلوروکربن ها بودند:
cfc -11 (trichlorofluoromethane)
cfc -12 (dichlorodifluoromethane)
cfc -114 (dichlorotetrafluoroethane)
-

مزایای فنی و تأثیر بالینی
پیشرانهای آئروسل مبتنی بر CFC چندین مزیت پیشگامانه ارائه دادند:
قابلیت اطمینان دوز مداوم: تحویل دقیق داروها
ثبات شیمیایی عالی: ماندگاری طولانی برای داروها
تولید بهینه ذرات بهینه: ذرات قابل تنفس تولید می شود ({0}}} میکرومتر) ایده آل برای رسوب ریه
در این دوره ، داروهای برجسته با استفاده از پیشرانهای CFC شامل:
Isoproterenol (1956)
سالبوتامول (1969)
beclomethasone dipropionate (1972)
بیداری محیط زیست
تا دهه 1970 ، تحقیقات علمی تأثیر مخرب CFCS را بر روی لایه ازن نشان داد ، که به اوج رسید:
فرضیه مولینا-رولند در سال 1974 شناسایی کاهش CFC-OZONE
1987 توافق نامه پروتکل مونترال برای از بین بردن مواد تخلیه ازن
اجرای تدریجی ممنوعیت های CFC در برنامه های پزشکی
دوره انتقال (1980s -1990 s)
-
نگرانی های زیست محیطی پدیدار می شود
اکتشافات علمی پتانسیل تخلیه ازن CFCS را نشان داد ، که منجر به:
توافق نامه پروتکل مونترال 1987
مرحله تدریجی از CFC های پزشکی
برای پیشرانهای آئروسل جایگزین جستجو کنید
-
راه حل های موقت
این صنعت گزینه های پیشرانه اسپری آئروسل انتقالی را توسعه داده است:
Hydrochlorofluorocarbons (HCFCS)
سیستم های پیشرانه ای مخلوط
استنشاق کننده های پودر خشک اولیه به عنوان گزینه های دیگر
انقلاب HFA (دهه 1990)
-
پیشرانهای نسل دوم
Hydrofluoroalkanes به انواع جدید گاز پیشرانه هوایی استاندارد تبدیل شد:
Hfa -134 A (1،1،1 ، 2- tetrafluoroethane ، norflurane)
Hfa -227 ea (1،1،1،2،3،3 ،3-} heptafluoropropane)
مزایای آن شامل:
پتانسیل کاهش ازن صفر
مشخصات ایمنی خوب برای استفاده پزشکی
سازگاری با فرمولاسیون داروهای موجود
-

برنامه های مدرن محصول
پیشرانهای آئروسل فعلی فعال می شوند:
تحویل داروی کارآمدتر به ریه ها
مشخصات محیطی بهبود یافته
انطباق بیمار پیشرفته
پیشرفت های اصلاحات
انتقال به پیشرانهای هوازی HFA نیاز به نوآوری دارویی قابل توجهی دارد:
سیستم های جدید سورفاکتانت (E . G. ، اسید اولئیک ، لسیتین)
اتانول به عنوان حلال برای حلالیت مواد مخدر
طرح های شیر و محرک اصلاح شده
داروهای مبتنی بر HFA شامل:
HFA-Albuterol (1996)
HFA-Fluticasone (2000)
HFA-Budesonide (2001)
فن آوری های نوظهور (2010s-آینده)
تحقیقات فعلی بر گزینه های GWP فوق العاده پایین متمرکز شده است:
-
پیشرانهای نسل بعدی
hfa -152 a (1 ، 1- difluoroethane)
GWP: 138 (کاهش 90 ٪ در مقابل . Hfa -134 a)
فشار بخار: 450 kPa در 20 درجه
اعتبار سنجی بالینی در حال ظهور
hfo -1234 ze (trans-1 ، 3،3 ، 3- tetrafluoropropene)
GWP:<1
در حال حاضر در ارزیابی بالینی
پتانسیل برای برنامه های پزشکی آینده
-

دستورالعمل های آینده
تحقیقات بر این است:
گزینه های بالقوه گرمایش جهانی بسیار کم
گزینه های پیشرانه سازگار
سیستم های تحویل دقیق
درسهایی از تاریخ ، چشم انداز برای آینده
تکامل پیشرانهای هوایی پزشکی نشان دهنده توانایی صنعت داروسازی در غلبه بر چالش های فنی در هنگام پاسخ به ضرورت های محیطی . از CFC به HFAS و فراتر از آن ، هر انتقال است:
دسترسی بیمار به داروهای ضروری
بهره وری تحویل داروی بهبود یافته
کاهش اثرات زیست محیطی
از آنجا که صنعت به سمت راه حل های پایدار حرکت می کند ، درسهایی که از انتقال پیشرانه قبلی آموخته می شود ، {{0} redovenuciation توسعه مداوم پیشرانهای هواساز نسل بعدی وعده می دهد که روشهای تنفسی حتی مؤثرتر و با مسئولیت محیطی را برای بیماران در سراسر جهان ارائه می دهد.







